In 1995 maakte ik kennis met aikido in het sportcomplex van de Universiteit Gent; de trainingen daar werden ingericht door de aiki-o-kami dojo, onder leiding van Gaétan Francken (toen 2de dan). Als lid van die dojo trainde ik zo veel mogelijk en deed ik regelmatig stages mee, onder andere van Sugano sensei, Peyrache sensei en nog een aantal andere minder bekende leraren. De mensen die er trainden vielen over het algemeen best wel mee en bedoelden het goed - de sfeer was niet onaangenaam, maar fundamenteel ontbrak er iets in de trainingen.

Het was pas na een stage van Tomita sensei dat mijn ogen opengingen en ik duidelijk begon te zien wat het potentieel van aikido is. Kort daarna heb ik mijn lidmaatschap van de aiki-o-kami dojo opgezegd.

In 1999 schreef ik mij in bij Ban Sen Juku Suishin dojo, één van de dojo's waar de stijl van Tomita sensei beoefend wordt, toen nog gevestigd in de Self Defense Academy op het Sint-Annaplein (tegenwoordig in o.a. Eeklo). De dojo staat onder leiding van Joost Dewulf. Via Joost leerde ik Tomita sensei zelf kennen – het duurde niet lang voor ik ook rechtstreeks bij hem ging trainen in zijn dojo te Brussel. In die tijd trainde ik redelijk veel – twee tot drie keer per week bij Joost en dan nog eenmaal in de week bij Tomita sensei.

Na verloop van tijd werd ik de assistent van Joost; als hij omwille van zijn werk geen training kon geven, moest ik inspringen – voorwaar geen gemakkelijke opdracht voor iemand met zo weinig ervaring als ik toen had. Maar het was wel een goede leerschool. Joost vond terecht dat de dojo een betere locatie nodig had en verhuisde onze trainingen naar de Achterstraat in Sint-Amandsberg, alwaar hij een centrum oprichtte onder de naam De Bakermat. Ik probeerde zo veel mogelijk te helpen in die periode, zowel met het fysieke werk in de dojo die nog moest betimmerd worden aan de binnenkant en waar nog allerlei werk aan was, alsook met het geven van trainingen en cursussen. Dit was ook de periode waar ik succesvol meedeed aan het shodan examen.

Joost kreeg het weerom moeilijk om regelmatige trainingen te organiseren omwille van zijn werk; in de praktijk kwam het er vaak op neer dat ik moest inspringen. Wanneer hij er wel was, ging hij steeds meer en meer elementen van de leer van Krishnamurti in de lessen gaan inbouwen – in de Bakermat richtte hij toen ook een soort studiecentrum op hiervoor. Daarnaast begon hij eveneens elementen uit tai chi te vermengen met aikido (hij trainde toen zelf ook bij een tai chi leraar). Na verschillende gesprekken hierover met Joost kwam ik tot de vaststelling dat hij meer en meer begon af te wijken van het aikido van Tomita sensei en een eigen weg wou zoeken. Principieel viel daar niets op aan te merken; voor Joost zal dat hetgene geweest zijn dat hij nodig had om zelf vooruit te geraken. Ikzelf daarentegen had andere behoeften en wou me meer toeleggen op het aikido van Tomita sensei. Het vervolg laat zich raden...

In 2002 startte ik op vraag van Tomita sensei met een eigen dojo ... Een moeilijke opdracht, waar ik mij niet klaar voor voelde. Nog niet zo lang daarvoor had ik op aandringen van Joost mijn shodan behaald – in de eerste plaats voor de dojo omdat ik steeds meer Joost moest vervangen, en shodan is toch een minimum om als plaatsvervanger les te kunnen geven. Maar om nu zelf een eigen dojo te beginnen en zelf de “sensei” te zijn, dat was een veel grotere uitdaging en verantwoordelijkheid...
Vandaar dat ik toen nog meer probeerde om zoveel mogelijk trainingen en stages bij Tomita sensei te volgen. Eind 2004 slaagde ik in het nidan examen. Ondertussen zijn we nog drie jaar verder ... Mijn hoop is nu (2007) dat er één of meerdere mensen in de nabije toekomst zich met volledige overgave willen inzetten om het niveau van assistent-lesgever waar te maken, zodanig dat onze dojo kan blijven groeien...